7.12.11

Sjeyndi desember



Sjeyndi desember og skiftandi sól. Eina løtu grátt og myrkt, næstu løtu litbjart og spælandi ljóst. Sæst hon, so stendur sólin lág og tá klokkan slær eitt, leggur hon seg í Kirkjubøreyn. Hesa løtu kundu eg hugsað mær at búð ovarlaga í Havn og sæð oman yvir allar tær kavataktu tekjurnar, sum liggja í løgum oman móti vágni og fevna tí sindri av ljósi, sum glampar av heimsins enda.



Og tað varð ljós. Aftan fyri hegnið, har hjólsporini enda, stendur brendi runnurin hjá Rasmusi í kava. Kanska er Móses ikki so langt burturi í urtagarðinum, har middagssólin eina evarska løtu skapar ljómandi ljós.



Innan gylta middagssólin kemur fram, liggur miðbýurin mest sum í sorta. Bert skrivstovugluggarnir bera boð um ljós og lív, meðan myrkt og deytt er í húsunum, har fólk búgva. Øll eru til arbeiðis at forrenta dýrtíðina í Havn. Nú brendi hann á við kava og helst verður Kingo einsata vónin, nú tað bara verður myrkari og myrkari í verðaldarinnar norðasta høvuðsstaði.