Birk

  Í kvøld varð eg boðin í Lívdina í Hoyvík at síggja filmin, sum í spælifilmslongd er gjørdur úr teim trimum konsertunum, ið 25. og 26. oktobur vórðu hildnar, MC Restorff til heiðurs , eftir at hann fór um tey sjeyti og fekk ársins tónleikaheiður frá FMA. Og ert tú vaksin upp í Brøðrasamkomuni, hevur hann eisini skapt og lagt títt lívsins ljóðsporð, frá Carpenters um Imperials til Andraé Crouch. Tað er PraiseHim , sum skipaði fyri konsertunum, og nú hevur gjørt filmin saman við Raclip, ið hevði trý upptøkutól, og Óla Poulsen, sum hevur blandað ljóðið, so tú frá fyrsta sekundi hoyrir trummu og bass, so massivt markerandi, at tú merkir improviseraða biografrúmið í Lívdini. Framúr styrki, rúmd og fylla. Siri og Jens Kristian á Brúgvaskifti bera mær kaffi og sjokulátu og hava reserverað mær besta sessin. Aftur má eg sanna, at hetta ektaða tænastusinnið er nemandi, men gongur eisini hinvegin, at tú sum ummælari verður tikin í álvara. Tað er ein stór viðurkenning. Og júst tað orðið, ...

Fyrsta eg hugsi, tá knappi vikutímin úr Hoydølum rennur undan er, at hetta er so gott, at man burdi drýggja tað. Lagt eina víku ímillum og endursent hina fyrru, ella okkurt annað. Hetta fer alt ov skjótt at verða burtur og liðugt, er mín fyrsti tanki, tá klokkan slær og eg síggi, at onnur sending er komin at endanum. Eyðun Nolsøe var plátuskaldið og absolutti miðdepilin hjá ikki bara teim seks spírunum og sangstjørnunum, men eisini gittarleikaranum, Paula Reinert Poulsen, sum ordiliga traðkaði í karakter, og trummuleikaranum Vár Miðberg, sum eg frá sanginum hjá Filip um Trýssini í fyrstu sendingini enn eri púra bitin av. Nú slapp Pauli at kasta seg út í gittarljóð, sum púra egin í eina førinum nam við ótilgjørdu cool presisiónina hjá Robert Cray og í hinum førinum til spirituella latino spælið hjá Santana. Beint til okkara av nakna pallinum við heita ljósinum í Hoydølum. Sangúrvalið, prátið millum tey og Eyðun, lýsandi portrettbrotini, ið kunnandi traðka burturúr, og so framhaldandi...

  Ítrótturin er forferdiliga gumpetungur í hesi prime time transmissión eitt leygarkvøld. Tað havi eg ikki hoyrt, sæð ella upplivað fyrr í Kringvarpinum. Tvørturímóti. Hóskvøldið var ein flott tónleikaproduktión í Kringvarpinum. Hendan, sum nú hevur koyrt við ítrótti í hálvan triðja tíma, er tað lægsta og vánaligasta eg havi sæð, ikki minst takkað verið fótbóltsvertinum suðuri í Sortudíki, sum har hevur tørv á at siga okkum, at hann hevur fingið nossini í klemmu í eini spandex drakt. Puff og øv at senda fólki eitt leygarkvøld. Er tað stuttligt at hoyra, at ein havnamavir hevur fingið nossini í klemmu í eini føstulávintsrennidrakt í Havn, meðan hampafólk stása seg upp og hugna sær í Klaksvík? Púff, Tróndur, púff Kvf! So langt úti, at eg fái meg ikki…jú, hetta bleiv ov nógv, og mátti fáa nøkur orð á loggin. Og fokking verturin í Havn, hann blívur við. Og nú er besta innslag móti endanum: sangarin Beinir! Hvør hevur produserað hetta fyri KVF? Uppafturtøka, sum gamaní er ei...

  Bjarki, Emma, Anna Lovisa, Filip, Jóhanna og Sophilia gera klárt at fara á pallin í Hoydølum Mynd: Birgir Kruse Sjónvarsendingin, sum hevur heitið Hoydalar , er hin fyrsta av fimm, og varir knappan tíma komandi hóskvøldini. Logo er teknað soleiðis, at stavurin O er blivin ein grammofonpláta. Hoydalar byrjar í Kringvarpsstíli við eini hástemtari mansrødd, sum sjálvspeiandi kunngerð teir dýrgripir og sangskattir, ið her hava savnast og ment seg.  Beint sum eg undrist yvir tað pátikna patetiska í røddini, verður klipt til ein torpederandi og dekonstruerandi snúningssetning um, at nú er langt síðan síðsta pisan er floygd, og at alt ov leingi hevur verið kvirt.  Eg gerist paff av hesum perfekt taimaða inngangi, ið lyftir seg sum ravnurin hjá Martini úr tú sjálvsagda skúlanum, sum einaferð var.  Haldi, Thomas Koba eigur hana, góðu, sum í perfetto , inngangsrøddina. Og so er eitt transistorradio sambingarliðið, og vit eru on. Sum í on air . Mynd: Bjarni Árting Rubeksen ...

  Sjáldsamt at lesa so góðan tekst, sum henda hjá Trygva Danielsen Bríksl, krím og spentar spengur í Oslo , sum undir frámerkinum hugleiðing er í Sosialinum í Vikuskiftinum, sum ískoytisblaðið eitir. Glitrandi góður. Trygvi eygleiðir tveir av hondbóltsdystunum hjá føroyingum í Oslo, har hann sjálvur býr. Fyrra eygleiðing er munandi sterkari og ber boð um, at hin seinna helst er stytt, fyri at passa á tvær opnur, sum í avísformi er rættuliga vítt. Í einum føroyskt miðlaðum gerandisdegi - har tú neyvan fært samanhang í útvarpstíðindini, tí tey eru so út av lagið illa lisini; gudviti, hvussu tey eru skrivaði, men til upplestur rigga tey ikki, tí tey verða tað bera kønk - er tað ein rár hending, at tú sum lesari, lurtari ella hyggjari kennir teg virðismettan, og kanst fara mettur frá at hava konsumerað eitt miðlaprodukt. Tað hendi í hesum føri. Eg bleiv enntá svangur eftir meir. Tí hetta er ein rundferð í Oslo, har vit renna okkum í snávingarsteinar, sum skrivarin hegnisliga og ...

Í gjárkvøldi setti eg mær fyri at hyggja eftir nýggjasta Knives Out filmi á Netflix, Wake Up Dead Man. Eftir ein hálvan tíma mátti eg sanna tað sama, sum síðst eg ætlaði at síggja ein Knives Out film. Eftir eitt drúgt show off eru filmarnir so sjálvupptiknir, at teir enn ikki eru komnir um senukantin og út í rúmið, har eg vil uppliva filmiskt drama, men standa eftir sum inntonktir besserwissers í einum whodonnit puslispæli. Tað er sum at fáa film, í hesum føri krimi, uppá resept. Kliniskt og óviðkomandi. Men eg vildi síggja ein góðan nýggjan film á Netflix.  Leiti eina løtu og beri saman við ummælarar á IMDB og velji Night Always Comes.  Stillisliga intensur krimi úr fátækraøki í Portland, Oregon, býurin, har Matthew Workman býr, so eg kann fylgja við á Google Maps í hendingunum, har kvinnuligi høvuðsleikarin veruliga hevur nakað uppá spæl.  Hon roynir at keypa vesaliga heimið, so tað ikki verður selt undan teimum. So má hon finna uppá ráð, overnight, skulu hon og beiggin...

Hyggja vit á heimasíðurnar hjá størstu skúlum í Føroyum, so finna vit rímiligvís frágreiðingar um lesing sum miðlandi fatan av tí, ið lisið verður, hvørt tað so er innaní til sín sjálvs, ella til almenningin at fata og fáa samanhangir eftir upplesturin. Henda gongd er í mínum oyrum farin at plága Útvarpið hjá Kringvarpinum. Ikki tí, knortlut mál er ein væl dyrkað disiplin og siðvenja í skriviborðsføroyskum, sum bókmentunarliga varð tikið fram í sendingini Orðavali í morgun við tveimum rithøvundum sum dømi. Kanska eitt sindur stirvin sending, sum manglar tað flow, ið fyrr var, tá Elin Henriksen var tann, sum fekk mikrofonina og tí gjørdist miðlandi miðdepilin. Men ikki so stereotypt tilgjørt, sum hjá Jóhan Hendrikki í fyrndini, ið nú verður brúktur sum eitt fornrelikt, serliga við talskipanini. Røvarasprog kunnu øll skapa, vilja tey halda onnur burtur. Størsti skúli, Glasir , hevur vanligu drúgvu frágreiðingarnar, ið eyðkendar eru úr skúlaverkinum, um allar lærurgreinar frá byrj...

Í litleysu døgunum, nú hann toyar og bjarthvíti kavin bara er til fortreð, varnaðist eg gomlu upptøkuna hjá superduettini Kóvboykex, ið nú hevur umsett veitslusangin hjá Birna Dam til enskt Sunday Evening in the OldPark. Burtur er mín fatan av hesum møðsamt býttisliga felagssangi, sum øll elska at syngja meðan eg lukki oyruni, nakað sum Grøv nummar trettan, gangi í meg sjálvan og hugsi, nær verða tey liðug at syngja hetta innantóma mjarrið. Men so hendir tað. Blixt. Heiðrik á Heygum hevur flutt sangin til enskt mál, og eg hyggi at filmingini hjá Gwenaël Akira Helmsdal Carré, sum eisini sæst við biljardborðið í Bovlinghøllini. Hann líkst so nógv pápanum, at tað kundi eisini verið hann, Philippe. Tríggjar stillisliga langtandi kvinnur, tveir mannligir duettsangarar á hvítum hestbaki í dimmlittum Vatnsoyrum, Kóboykex, og tveir menn innandura í neonlittum barrumhvørvi kring biljarborðið, meðan karioketeksur verður varpaður upp á veggin, sum vóru vit í Japan. Felagssangur burturfr...

Hevur tú í tvey ára tíggju skrivað fýratúsund tekstir, ið tú dag og dagliga gevur út sum uppsløg á opnum bloggi, sum øll kunnu lesa og viðmerkja, talgilt á útgávustaðnum, ella í práti, tá tú møtir lesarum, ið tú ikki altíð kennir, er hugvekjandi at leita aftur á eitt úrval av tekstum, sum vóru á blogginum í fjør. Tí mentanarligu upplivingarnar tróta ikki. Besta plátúútgáva mær kom í hendi, ja LP pláta við informativum húsa, sum í gomlum døgum, var Tutlútgávan ”Tá hvørt ljós líkist tær” hjá Benjamin Rajani, ið eg settið undir yvirskriftina Sermerkt og rík Vit fingu nýggja stóra spælistaðin Tjarnir, ið eg ummælti til upplatingarkonsert, har eg varð innboðin, og sama vikuskiftið eisini varð til konsertir í Løkshøll og Lívdini. Hesi bæði seinnu høvdu tó innihaldsliga allan munin, serliga Lívdin eftir mínari meting, hóast Tjarnir er tann staður, ið mentapolitiskt hevur lukkast at savna og seta seg á mesta pening í føroysku mentanarsøguni, uttan at hetta sæst aftur á skránni. Tað konsert...