Jú fleiri vit fáa at ferðast henda vegin, jú dýrari verður hjá okkum fastbúgvandi at sleppa uppí part. Tað verður dýrari at gista, eta og helst eisini alt hitt, sum heldur ferðavinnuni uppi, so sum at leiga bil. Og tá tosa vit ikki um fólk, sum løgreglan sigur eru ólógligir ferðaleiðarar við egnum ferðandi, ella ferðafólk sum tyrpast í leigubilum á vegum og við fossar at taka myndir, sum øll hava tikið frammanundan. Tá hetta hendir, samstundis sum altjóða kanningar vilja vera við, at miðstættin víkir, so vit í størri mun hava undirstætt og yvirstætt, mugu vit spyrja fyri hvønn ferðavinnan, okkara triðja vinnuliga inntøkubein, ætlast at virka. Og hvussu hon virkar í øðrum londum, har vit elska at vitja. Hyggja vit í yvirskipaða samgonguskjalið, sum skal stýra okkum komandi fýra árini, so verður sagt, at "ferðavinnan hevur stórar vakstrarmøguleikar, men krevur javnvág. Vøkstur skal fara fram á ein burðardyggan hátt, sum leggur upp fyri náttúru, lokalsamfeløgum og infrakervi...
Fáir dagar eru síðan kavi lá. Nú er ferða- og summarmánaðurin av øllum byrjaður. Burt er kavi og brúnkargi liturin á bønum. Hiti er komin í slavnu luftina og nú spríkir alt upp í berari grønsku. Mettað gras, ið stendur við, til sligið verður um ólavsøkuleitið, tá sevjugrønskan kann fara úti í tað bláa og skapa blágrønsku. Litirnir í lendinum eru vaknaðir, til teir aftur sovna, og tað gongur hin vegin. Á tí meira ítøkiliga pláninum ganga vit undan í eini heiðurligari roynd at prýða veggir í býnum, meðan mandiga mannskapið við arbeiðstakarum bæði innanfyri og uttanfyri fólkaræðisliga valdu borðini, laga og avlaga veggir, prýða og misprýða miðbýin, so eg fái ilt í estetisku sálina. Størsti bati, eg hómi í leysgivna summarhitanum, nú mjørkin hvarv, og tað sæst at binda lissurnar, sum ein tingmaður segði, er nettupp niðari endin á Tinghúsvegnum. Har er tann størsta verkætlanin at prýða um plágaða miðbýin. Í øðrum borðinum er tað sjálvt parlamentið, ið langt síðan hevur mist skelina og v...