Birk

Skaldsøgan  Rekamaðurin  eftir rithøvundin Jens Paula Heinesen sála er seld tveimum stórum forløgum - W.W. Norton í USA og Canongate í Stóra Bretlandi - í enskari týðing við heitinum  The Driftwood Man.  Virðislønti amerikanski týðarin Damion Searls og dóttur rithøvundin, Elin Brimheim Heinesen, hava saman týtt skaldsøguna. "Eitt møguligt høvuðsverk í samtíðar bókmentum", sigur varastjórin í amerikanska forlagnum um skaldsøguna. “Eg má klípa meg í armin fyri at trúgva tí, sum er hent!” sigur Elin. Í 1977 gav Jens Pauli Heinesen skaldsøguna  Rekamaðurin  út á egna forlagi sínum, Gestur. Skaldsøgan gjørdist ein klassikari í Føroyum og er áður týdd til norskt, svenskt og íslendskt. Skjótt kemur hon út á enskum á tveimum av teimum mest viðurkendu forløgunum í ensktmælta heiminum. Hetta er fyrsta skaldsøgutýðingin hjá Elini Brimheim Heinesen, men amerikanski týðarafelagi hennara, Damion Searls, er ikki hvør sum helst. Hann hevur áður týtt skaldsøgur m.a...

"Tríggjar systrar" er í mínum optikki ein leikur um tað, ið øll leingjast eftir, men sum ikki fæst, tí tað er ófáiligt, møguliga persónifiserað við rørslutarnaða Kulygin (Bjørn Mohr), ið er latínlærari, og meir enn einaferð fekk meg at hugsa um góðsliga Timmermann, men eisini tá hann syngur "Góða bamsa" hjá Jensinu meir enn einaferð. Hann ger ein góðan figur, hóast hann leggur seg út við bæði rørslutarnað og talubrekað. Veit ikki, hvat Tóra, sum sat frammanfyri meg, sigur til tað. Hjá mær víðkaði tað um palettina av leiklutum. Mítt absurda parametur, sum í "The Party", fór skjótt í topp, ja í zenith, við Kulygin. Kanska tí, hann kjølfestir Hoydalar sum eitt meta-lag í leikinum. Tær vilja til Moskva, at fáa stilla trongd, ynski, status og allan longsul, systrarnar Masha (Súsanna Tórgarð), Olga (Ria Tórgarð) og Irina (Kristina Sundar Hansen), har Masha hevur hin mest eksplisitta leiklutin saman við Vershinin (Kjartan Hansen). At verða realiseraðar og liv...

  Í halgidóminum   Eitt kvøldi í býnum fari eg aftur í handilsgøtuna at keypa vatn og vín Eingin er við kassan Men innast í smoguni hómi eg umhvarvið meðan hann brettir eina pappeskju út á gólvið Aftri meg og trýni burturfrá so langt eg kann í trongu búðini ið er opin allan kringin Tí í fremmandameldrinum er hann burtur sokkin inn í seg sjálvan at dyrka tað sum hægri er enn tú sjálvur Tá hann reisir seg faldar hann eskjuna saman sum ein flytikassa hann ofta hevur handað og hyggur uppá meg Í øðrum heimi havi eg lagt høgru hond uttan á vinstru hjartasíðu og eg síggi og kenni at hann virðir okkara orðleysa fund í óvardu blinkstursbúðini Eg hava eisini eina kalda chardonnay sigur hann og tekur lunkaðu vøruna frá mær opnar svalliga skápið og sum jatakk tilboð fái eg framíhjá katalanskt vichy vatn beint úr halgidóminum Barcelona septembur 2026

Færri ferðamannaskip í Barcelona. Tað eru greiðu boðini frá José Antonio Donaire Benito, omanfyri, sum eg fríggjadagin hitti á ráðhúsinum, har hann er  kommisserur fyri burðardyggari ferðavinnu í býnum. Ovast á bunkanum eru tøl og frágreiðingar um javnt høga ferðafólkatrýstið í søguliga fleirmilliónabýnum í sólskránni hjá Atlantsflogi, nú summarið fer at lækka og septembur er meir enn hálvrunnin. Nýggjastu uppskotini á skrivstovuni hjá José eru fyrst og fremst at leggja 24 evrur á hvørt ferðafólk umborð á skipi, at færri ferðafólkaskip sleppa til býin, at einki nýtt hotel verður bygt og at dagferðandi frá øðrum støðum, daytrippers, ikki sleppa ótarnað inn í býin. Ferðavinnuligu avbjóðingarnar eru mangar í Barcelona.  Marta Salicrú, til vinstru niðanfyri, ið er kommiserur fyri at fremja katalanskt mál - og hevur skannað føroysku tekstirnar á hesum staði, serliga filmsummælini - er hugtikin av lívliga virkseminum í føroyska máløkinum, og mælir til talgilt málsligt samstarv ...

Tað var ein opinbering av teim heilt sjáldsamu at síggja "Klokkaran frá Notre Dame" í Norðurlandahúsinum fríggjakvøldið, har Gekkadagur er. Ja, Gekkadagur fyri April Fool's Day. Leikarar eru teir fimm konservatoriuútbúnu Bergur Fonsdal Johannesen sum maktfullkomni kirkjumaðurin Frollo, Maria á Lakjuni Djurhuus sum vakra sigoynaragentan Esmeralda, menninir hava hug á, Borgfríð Fonsdal Johannesen sum mishátti Quasimodo, burturgoymdur og desimeraða ímyndin av útskúgvan uppi í klokkutorninum, Aksel Dánjalsson Remmel sum rættskafni hernaðarleiðarin Phoebus og Ári Berghamar Danielsen sum frásøgumaðurin og barnsins umbosmaður á palli, Clopin. Ein samansjóðaður bólkur, sum lýtalesur í sangi, tóna og leiki alla tað drúgvu tíðina, sangleikurin vardi, kundi leverað pitch perfect í akrobatiskum og komiskum rørslum, og ganga inn og út um gluggan, sum børnini syngja, framhaldandi og óbrotið, og spæla uppá rullandi ljóðføri frá marimba og klaver til kontrabass og gittar, sum bráddli...

"No Rest for the Wicked" er bíbilska heitið frá Jesaja, sum nýggi romantiskt vampyriski ræðufilmurin tekur á seg við einum nýggjum sjangrukvinki, tá hann á føroyskum og donskum vil lýsa kærleika og knýtið millum menn við Føroyum sum palli og søguligum baksýni. Tað er ikki bara blóðsúgvandi vampyrar, ið hótta lívið millum gudsóttandi útróðrarmenn, ið, orðaleysir og bundnir at báti, tráa eftir sama kyni. Við vágvillum havi og stormandi regni er vatnið og vætan ein frásagnarliður, sum bæði er hóttan og reinsan, í hesum berliga samfelag, har eingi trø eru. Filmurin byrjar við ungu mandigu stjørnuni, Egor Venned , sum er Baldur, einsamallur á útróðuri, ið millum trøllsligu skerini inni undir landi hoyrir onkran rópa í tokuni. Hann fer at hjálpa, men kemur sjálvur í óføri og verður bjargaður av fremmandamanninum, Pilou Asbæk, ið er danskur hvalastingari, Helgi. Teirra samstarv og kollektiva leikaravrik er allan vegin framúr. Sekvensurin er mest sum eitt tableau úr "Don Juan ...

Brimheim hevur leiklutin sum Beinta í filminum "No Rest for the Wicked". Hvussu fekst tú henda leiklutin? - Tað var mín góði vinur, Heiðrikur á Heygum, sum var við í fyrireikanini og ráddi filmsliðnum at kontakta meg. Eg havi altíð havt áhuga í leiklist sum listagrein, so eg hugsaði "hví ikki", tá eg fekk fyrispurningin í telefonini, og fór til casting, hóast eg kundi vænta, slettis ikki at sleppa við. Eg hevði latið meg í frakkan og skuldi fara, eftir at hava lisið nakrar senur fyri Anju, sum var castari, og leikstjóranum, Kaspar, tá eg vendi inn aftur og hugsaði - kanska skuldi eg sungið fyri teimum! So eg fór inn aftur og sang "Hurricane" úr míni nýggjastu plátu. Innan eg var liðug, sótu tey bæði og grótu, so eg fór avstað, eitt sindur meira sannførd um mínar møguleikar at sleppa við. Hvussu var at gera film saman við Pilou Asbæk og føroysku leikarunum, við Egor Venned fremst fyri? - Tað var vakurt at eygleiða eyðsýnda sambandið, sum var m...