Næstsíðsti filmur í Filmsfelagnum fyri summarsteðgin er nýggi svenski svarthvíti filmurin um ræðslu fyri kríggi, "Värn". Ummælarin hjá Sveriges Radio, Sofia Olsson, greiðir frá einum veruligum bygningsverki, sum filmurin, ið fer fram undir kalda krígnum fyrst í sjeytiárunum, byggir á, og ikki er ólíkur okkara egnu Lykkenborg, sum var í Miðvági. Ummælarin skrivar: - På den skånska slätten började daglönaren Karl-Göran Persson långsamt förvandla sitt hem till en fästning. I dag finns bara ruinerna kvar. Filmaren och konstnären John Skoog har byggt upp en kopia av Karls hus. En ganska anskrämlig byggnad (som just nu visas på Moderna Museet i Malmö) och den centrala spelplatsen i Värn. Ett alltmer slutet hus där Karl, sammanbitet gestaltad av franske ikonen Denis Lavant, gjuter in all sin rädsla och oro...Och som del i ett mäktigt konstverk om rädsla och omtanke är ”Värn” sympatisk, originell och smärtsamt vacker. Filmurin verður sýndur í Filmsfelagnum 3. juni.
Tá eg hoyrdi henda nýggja sangin, ið er stevfast reglubundin, og tó lættur sum ein fjøður, mátti eg á netið at leita eftir NordVisa og Visans Vänner, so norðurlendskur er sangurin hjá Steintóri og Eyðuni. Norðurlendskur í botn og grund. Ikki sum nakað avmarkandi, men bekennandi seg til eina siðvenju, ið alt ov leingi hevur ligið í dvala, og kanska hildið seg frá at bjóða nakað nýtt, tí norðurlendski samhugin og samleikin er uppifjaraður, nú vit hava havt enskt upp í saman í evropeiskum sangkappingum. Í hesi hevd vil eg aftur til upprunan, tann føroyska í tí norðurlendska. Har rakar hesin sangur í blett, er eitt beinrakið plettskot. Undir heitinum, "Av øllum verður lovað", sum gevur ein farra av tíðarleysum sálmi, eru orðini um ein friðleysan elskara, mannin, sangurin er ognaður, sum eftir reikan, hevur funnið frið. Eyðun sigur, at ellinta oktobur í fjør mistu vit okkara góða vin, Hanus G. Johansen. - Steintór og eg hava gjørt ein sang í andanum hjá Hanusi og Poul F. um ...