Birk

Havnin hevur tikið seg nógv fram við fleiri tónleikaútgávum hetta vikuskiftið. Marianna Winter í Norðurlandahúsinum og Poulsen Brothers í Reinsarínum. Og enn er Mentanarnáttin ikki byrja. Hon verður næsta vikuskifti. Fríggjakvøldið var konsertin hjá Marionnu "The More You Know" í Norðurlandahúsinum. Eitt inniliga intimt, og tó komplekst og ikki minst visuelt sannførandi senusjov við nógvum úttrykkum frá happy-pop til fløktar familjurelatiónir í titulsanginum, har nakað persónligt er uppá spæl. Fleiri luttakandi, bæði tekniskt í salinum og berføtt á grøna pallinum hjá Jenný Kragesteen, har Ragnar Finsson er ein av týðuligu styrkjunum afturat Marionnu, bæði instrumentalt og vokalt. Í byrjanini er eitt gjøgnumskygt net hongt upp sum ein eksotisk náttklubba drapering, so heitið á áktuellu LP plátuni kann lýsa upp og standa á netinum mitt í rúminum, sum verður eitt interaktivt multimedia videosjov millum okkum møttu beint nú. Ein frálíkur gimmick, modernaður og retro, tá Marianna ...

Paul McCartney er á Saturday Night Live og spælir The Days We Left Behind Ørminnist, at Sigrún, sum vertur í Degi og Viku, spurdi Katrina Dahl, hvussu tað var at blíva eldri, nú hon var fyrstvald í nýggja eldraráðið í høvuðsstaðnum.  - Ja, hvat er alternativið, svaraði hon og leveraði besta laiv-svar eg minnist. Og nú ert tú har sjálvur. Næstan. Í barnaskúlanum kundi henda, at vit máldu okkum eftir føðingardøgum hjá stjørnunum, tí tað stóð í lummabókunum, vit tá høvdu. Brian Wilson og Chet Atkins raktu mín dag. Tað dámdi mær einki. Men Paul McCartney var bara tveir dagar frá mínum føðingardegi. Tað hevði nógv at siga. Tá. Milson plagdi at siga, at fyri at finna inn til strukturin, grundsubstansin, í upptøkum, brúkti hann minstu monitorhátalarar, Tannoy, og skrúvaði hart frá. Tá arbeiddi hann við gittaranum hjá Petur Hans Poulsen í Opus í sanginum "Dýrdarkvendi", ikki ólíkur Dave Edmunds. Í morgun standi eg og busti tenn og barberi mær á vesinum við nýggju plátuni hjá sk...

  Næstsíðsti filmur í Filmsfelagnum fyri summarsteðgin er nýggi svenski svarthvíti filmurin um ræðslu fyri kríggi, "Värn". Ummælarin hjá Sveriges Radio, Sofia Olsson, greiðir frá einum veruligum bygningsverki, sum filmurin, ið fer fram undir kalda krígnum fyrst í sjeytiárunum, byggir á, og ikki er ólíkur okkara egnu Lykkenborg, sum var í Miðvági. Ummælarin skrivar: - På den skånska slätten började daglönaren Karl-Göran Persson långsamt förvandla sitt hem till en fästning. I dag finns bara ruinerna kvar. Filmaren och konstnären John Skoog har byggt upp en kopia av Karls hus. En ganska anskrämlig byggnad (som just nu visas på Moderna Museet i Malmö) och den centrala spelplatsen i Värn. Ett alltmer slutet hus där Karl, sammanbitet gestaltad av franske ikonen Denis Lavant, gjuter in all sin rädsla och oro...Och som del i ett mäktigt konstverk om rädsla och omtanke är ”Värn” sympatisk, originell och smärtsamt vacker. Filmurin verður sýndur í Filmsfelagnum 3. juni.

Tá eg hoyrdi henda nýggja sangin, ið er stevfast reglubundin, og tó lættur sum ein fjøður, mátti eg á netið at leita eftir NordVisa og Visans Vänner, so norðurlendskur er sangurin hjá Steintóri og Eyðuni. Norðurlendskur í botn og grund. Ikki sum nakað avmarkandi, men bekennandi seg til eina siðvenju, ið alt ov leingi hevur ligið í dvala, og kanska hildið seg frá at bjóða nakað nýtt, tí norðurlendski samhugin og samleikin er uppifjaraður, nú vit hava havt enskt upp í saman í evropeiskum sangkappingum. Í hesi hevd vil eg aftur til upprunan, tann føroyska í tí norðurlendska. Har rakar hesin sangur í blett, er eitt beinrakið plettskot. Undir heitinum, "Av øllum verður lovað" , sum gevur ein farra av tíðarleysum sálmi, eru orðini um ein friðleysan elskara, mannin, sangurin er ognaður, sum eftir reikan, hevur funnið frið. Eyðun sigur, at ellinta oktobur í fjør mistu vit okkara góða vin, Hanus G. Johansen. - Steintór og eg hava gjørt ein sang í andanum hjá Hanusi og Poul F. um...

Beint framman fyri mær er tað stórbærasta á okkara ferðaleið, Dettifossur, sum er millum máttmiklastu fossar í okkara heimsparti, fýra og fjøruti metrar høgur og hundrað breiður. Tú missir næstan ondina, og hóast tað ikki er loyvt, vildi eg ynskt mær eina dronu, at fáa eina rættvísgerandi mynd, sum bara nøkurlunda kann endurgeva ein brotpart av stórsýninum av dettandi fossinum og duninum, ið setur niður í jørðina. Henda urkraft hvørvir, tá veðurlagsbroytingarnar taka lívið av Vatnajøkuli. Fossurin prýddi inngangin í filminum "Prometheus" , sum bretski Ridley Scott gjørdi í 2012 og varð Oscartilnevndur fyri visuella avrikið. Sami leikstjóri gjørdi "Alien", "Gladiator" og "Blade Runner". Ein visuellur stórmeistari. Og tey eksistentiellu sýni av lítlu menniskjuni í markleysu nátturuni, har eingin tykist hava verið fyrr, sært tú nógvastaðni á Eysturlandinum, innan Norröna fer avstað aftur. Stóri fossurin hevur eisini kveikt tónaskaldið Jón Leifs at...