Birk

  José Antonio Donaire Benito nýsettur ferðavinnustjóri í Barcelona Ferðast tú í evropeiskum stórbýum, so hevur tú verið í Barcelona við katalansku miðjarðarhavsstrondina. Ikki minst tí, at Atlantsflog flýgur beinleiðis hagar.  Her er slóð til ein blogg, eg skrivaði haðani fyri tíggju árum síðan undir yvirskriftini Skal ferðavinnan oyðileggja besta býin?   Tá rendi eg meg í ógvusligar mótmælisgongur, har lokal fastbúgvandi fólk, ikki funnu seg í at teirra íbúðir skuldu brúkast til ferðafólk. Brúkið hotellini og ikki okkara livandi miðbý, har vit hava okkara heim og bústað, var herrópið. Mótmælisfólkini endaðu við dreglum í túninum hjá borgarstjóranum. Um dagarnar varnaðist eg, at José Antonio Donaire Benito, 57, sum hevur drúgva akademiska granskingarbakgrund í ferðavinnu, er fyrsti stjóri, sum sami býur, Barcelona, hevur sett í starv sum comissionat de turisme, at stýra ferðavinnustreyminum har í býnum, og fáa endurreist Barcelona við at loysa býin frá risastóra ferðaf...

Jú fleiri vit fáa at ferðast henda vegin, jú dýrari verður hjá okkum fastbúgvandi at sleppa uppí part. Tað verður dýrari at gista, eta og helst eisini alt hitt, sum heldur ferðavinnuni uppi, so sum at leiga bil. Og tá tosa vit ikki um fólk, sum løgreglan sigur eru ólógligir ferðaleiðarar við egnum ferðandi, ella ferðafólk sum tyrpast í leigubilum á vegum og við fossar at taka myndir, sum øll hava tikið frammanundan. Tá hetta hendir, samstundis sum altjóða kanningar vilja vera við, at miðstættin víkir, so vit í størri mun hava undirstætt og yvirstætt, mugu vit spyrja fyri hvønn ferðavinnan, okkara triðja vinnuliga inntøkubein, ætlast at virka. Og hvussu hon virkar í øðrum londum, har vit elska at vitja. Hyggja vit í yvirskipaða samgonguskjalið, sum skal stýra okkum komandi fýra árini, so verður sagt, at "ferðavinnan hevur stórar vakstrarmøguleikar, men krevur javnvág. Vøkstur skal fara fram á ein burðardyggan hátt, sum leggur upp fyri náttúru, lokalsamfeløgum og infrakervi...

Fáir dagar eru síðan kavi lá. Nú er ferða- og summarmánaðurin av øllum byrjaður. Burt er kavi og brúnkargi liturin á bønum. Hiti er komin í slavnu luftina og nú spríkir alt upp í berari grønsku. Mettað gras, ið stendur við, til sligið verður um ólavsøkuleitið, tá sevjugrønskan kann fara úti í tað bláa og skapa blágrønsku. Litirnir í lendinum eru vaknaðir, til teir aftur sovna, og tað gongur hin vegin. Á tí meira ítøkiliga pláninum ganga vit undan í eini heiðurligari roynd at prýða veggir í býnum, meðan mandiga mannskapið við arbeiðstakarum bæði innanfyri og uttanfyri fólkaræðisliga valdu borðini, laga og avlaga veggir, prýða og misprýða miðbýin, so eg fái ilt í estetisku sálina. Størsti bati, eg hómi í leysgivna summarhitanum, nú mjørkin hvarv, og tað sæst at binda lissurnar, sum ein tingmaður segði, er nettupp niðari endin á Tinghúsvegnum. Har er tann størsta verkætlanin at prýða um plágaða miðbýin. Í øðrum borðinum er tað sjálvt parlamentið, ið langt síðan hevur mist skelina og v...

Komin aftur av feriu á okkara nýggju kanarisku suðurhavsoyggjum, har eg hoyrdi eitt norskt húski syngja arbeiðaraskaldið Aasen, sum Kurt Foss og Reidar Bøe gjørdu til útvarpsplátuna De nære ting í 1950, og Tummas Mikal Smith týddi til Nánd , mátti eg sanna, at her við ósan á Eystaruvág, savnast allir norðuratlantiskir havstreymar á borðinum í Roks.  Nú vetrarstongsulin er av, hevur Karin Visth, matstovuleiðari og sommelier í Roks og grannhúsinum Ræst, gjørt og sett saman ta nýggju skránna, ið hon serverar saman við Gretu úr Meksiko og Romano úr Filipsoyggjum.  Alt samalt borðreitt við grafiskum stíli hjá Tóroddi, ið vit síggja á matkorti, vínetikettum og í glas og rammu á søguligu bróstunum í Fútastovu, har niðurlendskar flísar í 350 ár hava prýtt kakkulovnin og verið karmur um elstu stovur og savningarmentan, vit enn kunnu njóta í høvuðsstaðnum, beint her heima í Havn. - Hví droymir tú heldur um fjarskotin lond, enn síggja tað vakra, sum er í nánd? Fyrst kemur Greta við ein...

  Alternativ ferðamál, sum ikki fylgja hópferðavinnu, hava avbjóðingar, hvussu spennandi tey kunnu tykjast. Sky News sigur í dag frá, at fleiri enn 1500 bretar, sum hava verið í Kabo Verdi og hildi frí, eru vorðin sjúk. Tey hava fingið álvarsliga ilt í búkin, helst av mateitran. Seks bretsk ferðafólk eru deyð, fýra teirra inn fýra mánar eftir at hava verið í frítíðaroyggjunum. Bretska løgfrøðingastovan hjá Irwin Mitchell umboðar raktu ferðafólkini, sum hava verið í Kabo Verdi og hildið frí. Í fjør upplivdi eg Kuba, sum ynskir at gerast eitt feriuparadís sum í gomlum døgum. Veruleikin er tó, at landið er í fríum falli, har hvørki elektrisitet ella reinhald riggar. Ert tú ein daredevil, er hugtakandi við egnum eygum at uppliva hetta forfall, sum í allari neyðarsligheit er hugtakandi. Men ferðamál í vanliga chartertankanum er tað ikki. Feriuparadísið Kabo Verdi hevur navn eftir Cap-Vert í Senegal, sum er vestasti staður á fastlandinum í Afrika.

Í mun til fyrr, tá eg ørminnist, at miðbýarmatstovur í Havn stongdu á jólum og nýggjárinum, hevur sama vinna hesa mest avbjóðandi myrkatíðina, longst frá útvenda ferðavinnusummarinum, fingið so góða undirtøku, at vinnan neyvan kann lýsast annarleiðis, enn at hon stendur í mest innovativa fagurblóma heilt frá borðreiðing til vøddamýking. Og uppvartaravinnan fer nú av álvara at røkka til Klaksvíkar eisini. Kalt er úti. Ein skal ansa sær í hálkuni, tí tungt er gamlamanna fall, sigur orðatakið hetta lívsskeið og hesa ársins tíð. Men vit koma fram í øllum góðum. Virgar Enghamar, er í durinum og bjóðar vælkomin inn í hitan. Um vikuskiftið hitti eg hann og kokkin, Jaspur Svabo Jørgensen, á Húsagarði, og so eisini Andras Sigmarsson Jacobsen, lærara á Tekniska skúla í Klaksvík, har hann stendur fyri matvøruútbúgvingini, har fyrstu sveinaroyndir fyri kokkar nú fara at verða. Men fyrst er tað fimm rættaða matskráin á jólum. Yvirtænarin, Mart Manuel, bjóðar niðurundir og inn í svalliga Gilið t...