Tað er okkurt stuttligt við at sleppa at kuratera ein playlista í Útvarpinum. Spæla musikk og plátur meðan øll lurta. Gera eina byrjan, eina miðleingju og so ein enda, akkurát sum tá vit lærdu at skriva stíl. Í ein tíma. At halda tíðini fastari, so hon stendur still, at bestamma tað, sum øll skulu lurta eftir í einum rúmi, har einki annað er at lurta eftir. Nakað sum at hyggja eftir Portugal og Ronaldo, sum spæla fótbólt móti Kongo. Tú ert fangaður í eini boblu av ongum á einari kanal, har einki annað er at síggja. Ein zombie í ongamannalandi í djúpasta Afrika, til ein rættir tær hondina og sigur Doktor Livingstone I presume? Kanska er kortini nakað uppliftandi og nýskapandi við at prika hol á summarbobluna við nettup at gera ein ómælandi playlista frá byrjan til enda, tá alt kemur til alt. Avbjóðingin er bara, at tað er sum at skera í reytt tjúkksaftað sjele. Tað víkir og glíður undan, og so hvørt tær lukkast at fáa ein bita, um man kann kalla munnberingina so, og lyftan hann upp á sk...