Birk

Við frontmonnunum, Mick Jagger og Keith Richards, The Glimmer Twins, sum báðir ganga á tríogfýrsinstjúginda ári, geva teir í Rolling Stones út nýggja LP, "Foreign Tongues", sum er hin fimmogtjúgindu í teirra katalogi, sum byrjaði fyri fýraogtrýss árum síðan - og enn er í gongd. Tað er eindømi í rokksøguni. Beatles eru langt síðan givinir og Bob Dylan, sum man vera einasta samanberiliga navn og ikon, hórar enn við konsertum. Hin níggjuhálvfjerðs ára gamli Ronnie Wood, sum fyrr er kendur frá Jeff Beck og Rod Stewart í Small Faces, er triði í surrealistiskt sundurklipta pastellmálninginum omanfyri, "Stones Trinity" (2025), hjá unga amerikanska listamannininum, Nathaniel Mary Quinn (f.1977). Hann sigur á heimasíðuni hjá Larry Gagosian, har hann er umboðaður, at "Creating the album cover for the Rolling Stones is an artistic honor - a dialogue with one of the most enduring forces in cultural history." Eins og Rolling Stones hava sangir sum hin speed skjót...

Dagurin byrjar sum allir aðrir við at eg tendri Útvarpið. Hefti meg við tvær søgur, har hin fyrra peikar inneftir í sjálvsnøgd, og hin seinna peikar úteftir í einum vónartanka um spírandi samhaldsfesti. Sagt verður fyrst í Útvarpinum, at konur fara at seta seg á trappuna í Vágsbotni at binda, eins og tær altíð hava gjørt á aðalfundi hjá Lærarafelagnum og framman fyri øllum innkeyptum fyrilestrahaldarum úr Danmark. Tað var hin innvenda. Eftir døgurða sigur Ingi í Útvarpinum eina amerikanska søgu um kvinnur, The Highwomen, sum nýtulka arbeiðarasangin hjá øllum heimsins monnum, Highwayman, har kvinnuliga útgávan er um eina heks, ið verður ákærd fyri gand og hongd í Salem. Eins og mannfólkasangurin enda tær eisini við orðunum "I am still around". K vinnurnar endurskriva arbeiðarakonseptið hjá monnunum, og seta kvinnur í søguni inn í staðin fyri menn, haldandi fast í at sálirnar koma aftur, kvinnur, sum hava verið kúgaðar, brendar og dripnar - og kortini liva víðari, sum sangu...

Havnin hevur tikið seg nógv fram við fleiri tónleikaútgávum hetta vikuskiftið. Marianna Winter í Norðurlandahúsinum og Poulsen Brothers í Reinsarínum. Og enn er Mentanarnáttin ikki byrja. Hon verður næsta vikuskifti. Fríggjakvøldið var konsertin hjá Marionnu "The More You Know" í Norðurlandahúsinum. Eitt inniliga intimt, og tó komplekst og ikki minst visuelt sannførandi senusjov við nógvum úttrykkum frá happy-pop til fløktar familjurelatiónir í titulsanginum, har nakað persónligt er uppá spæl. Fleiri luttakandi, bæði tekniskt í salinum og berføtt á grøna pallinum hjá Jenný Kragesteen, har Ragnar Finsson er ein av týðuligu styrkjunum afturat Marionnu, bæði instrumentalt og vokalt. Í byrjanini er eitt gjøgnumskygt net hongt upp sum ein eksotisk náttklubba drapering, so heitið á áktuellu LP plátuni kann lýsa upp og standa á netinum mitt í rúminum, sum verður eitt interaktivt multimedia videosjov millum okkum møttu beint nú. Ein frálíkur gimmick, modernaður og retro, tá Marianna ...

Paul McCartney er á Saturday Night Live og spælir The Days We Left Behind Ørminnist, at Sigrún, sum vertur í Degi og Viku, spurdi Katrina Dahl, hvussu tað var at blíva eldri, nú hon var fyrstvald í nýggja eldraráðið í høvuðsstaðnum.  - Ja, hvat er alternativið, svaraði hon og leveraði besta laiv-svar eg minnist. Og nú ert tú har sjálvur. Næstan. Í barnaskúlanum kundi henda, at vit máldu okkum eftir føðingardøgum hjá stjørnunum, tí tað stóð í lummabókunum, vit tá høvdu. Brian Wilson og Chet Atkins raktu mín dag. Tað dámdi mær einki. Men Paul McCartney var bara tveir dagar frá mínum føðingardegi. Tað hevði nógv at siga. Tá. Milson plagdi at siga, at fyri at finna inn til strukturin, grundsubstansin, í upptøkum, brúkti hann minstu monitorhátalarar, Tannoy, og skrúvaði hart frá. Tá arbeiddi hann við gittaranum hjá Petur Hans Poulsen í Opus í sanginum "Dýrdarkvendi", ikki ólíkur Dave Edmunds. Í morgun standi eg og busti tenn og barberi mær á vesinum við nýggju plátuni hjá sk...

Tá eg hoyrdi henda nýggja sangin, ið er stevfast reglubundin, og tó lættur sum ein fjøður, mátti eg á netið at leita eftir NordVisa og Visans Vänner, so norðurlendskur er sangurin hjá Steintóri og Eyðuni. Norðurlendskur í botn og grund. Ikki sum nakað avmarkandi, men bekennandi seg til eina siðvenju, ið alt ov leingi hevur ligið í dvala, og kanska hildið seg frá at bjóða nakað nýtt, tí norðurlendski samhugin og samleikin er uppifjaraður, nú vit hava havt enskt upp í saman í evropeiskum sangkappingum. Í hesi hevd vil eg aftur til upprunan, tann føroyska í tí norðurlendska. Har rakar hesin sangur í blett, er eitt beinrakið plettskot. Undir heitinum, "Av øllum verður lovað" , sum gevur ein farra av tíðarleysum sálmi, eru orðini um ein friðleysan elskara, mannin, sangurin er ognaður, sum eftir reikan, hevur funnið frið. Eyðun sigur, at ellinta oktobur í fjør mistu vit okkara góða vin, Hanus G. Johansen. - Steintór og eg hava gjørt ein sang í andanum hjá Hanusi og Poul F. um...

Um dagarnar kom Pauli Reinert Poulsen, sum vit kenna frá sendingunum Hoydalar, á gátt við nýggju LP plátuni "Sál", níggju kompositiónir, fýra hjá Óskari, tríggjar hjá Bárði og tvær hjá Paula sjálvum. Rógvi á Rógvu er við trummurnar og íslendski Óskar Guðjónsson, sum spældi við Mezzoforte, og nú hevur bólkin ADHD, spælir saxofon. Tutl gevur út, myndina á plátuhúsanum gjørdi danski Poul Janus Ipsen og útgávukonsert er í Reinsarínum í Mentunargøtuni í Havn leygardagin 30. mai. “Sál” varð innspæld í Sjónleikarhúsinum í Havn eftir einum degi í august 2024.  Higartil dámar mær best "Scoville" hjá Bárði, har gittarspælið hjá Paula er í góðum fokus.  Men er tað pipar-skalin, sum sipað verður til í heitinum, Scoville, ella er tað amerikanski gittarleikarin, sum eitir næstan tað navnið? - Jú, hatta er scoville skalin, men heitið og lagið eru eisini ein viðurkenning av amerikanska gittaristinum John Scofield. Mín portalur til jazz tónleik sum heild var gittaristurin John...

Sangarin, Pete Parkkonen, og klassiski violinspælarin, Linda Lampenius, umboða Finnland í Eurovision sangkappingini í ár við sanginum 'Liekinheitin', sum merkir eldvarpari Árliga Eurovision Song Contest, sum hesuferð er í eysturríkska høvuðsstaðnum, Wien, fyllir ikki bara hálvfjerðs ár, men er eisini heimsins størsta afturvendandi sjónvarpssjov. Sjovið er í allar mátar second to none. Akrobatarnir, ið taka yvir í fyrru hálvfinalu, og undirhaldsvirðið í kvisskapping millum fremmand frásøgufólk á staðnum. Og so fyrst og fremst báðir spikararnir á pallinum og danski Ole Tøpholm í mikrofonini til okkum í Føroyum, tí vit í ár duga ikki betur. Einaferð var Gunnar Nolsøe í hesum leikluti, sum hann megnaði til fulnar. Sjálvspeiandi kvinnuligi spikarin bjóðar saman við medvertinum einum avstralskum sangara á pallin. Tey tosa um munin á Austria og Australia, sum í enskttalandi miðlaheiminum kunnu verða mistikin fyri at verða tað sama. Nei, sigur hon og tekur niður eftir egnum ser...

Íborið í krimi er, at hon ongantíð endar, krimisøgan. Tí er hon sum skræddarseymað til sjónvarpsrøðir. Røðir, sum fáa teg at sperra eyguni upp og mest sum missa málið í undran, tí hetta hevði eg ikki sæð fyrr. Til dømis eitt kvinnulík í madrassuni í eini norskari vatnsong. Myndamál, sum lag fyri lag, dregur teg inn í eina dreparasøgu, sum Harry Hole hevur fingið snevilin av, hóast hann er so dysfunktionellur, sum ein maður kann blíva, og næsti medarbeiðari er størsti fíggindi. Vit eru í Oslo og aldri áður havi eg sæð tann býin so sannførandi verða ein nýskapandi fiktiónskarmur um eina nútíðar krimisøgu í einum stílistiskum og gulskitnum forteljaragrebi millum Forbrydelsens Element hjá Lars von Trier úr Danmark og amerikansku dreparasøgurnar hjá David Fincher, har religiøsar dogmur liggja aftanfyri drápsmálini, sum bera brá av kynsligari misnýtslu á barnaheimum, men verða framd eftir eini óútgrundiliga djevulskari skipan. Jo Nesbø hevur skrivað og medvirka í at flyta søguna um Harry Hol...

Vit eru í Klaksvík, Sólrun og Terje hava boðið okkum at gista eitt hanagleiv frá Varpinum, har vit hava loyst bilett at føra okkum aftur til tónleikaumhvørvið hjá Teimum av Kamarinum í Conradsbrekku í Havn, har eyðkendu húsini, vit innkomin síggja á stórskermi í gongini, enn standa. Dávur Winther hevur tikið myndirnar. Væl upplagdur, bjóðar Ólavur, sum sjálvur er av Kamarinum, vælkomin, sniðfundigur og presist orðaríkur á hægsta kunningarstøði, púra uttan talubløð í útvið tveir tímar. Ein stuttlig nærvera, ið førir teg trygt gjøgnum alla konsertina, sum er fjøltáttað, ella versatile, sum enska orðabókin sigur, eisini við stuttligum tilsipingum, so hvørt tær koma, sum mentamálaráðharrin, ið kanska fer at bøta um korini hjá tónleikarum og hvørjir jólagávupakkarnir munnu verða til Beinir, Aksel og Bárð. Fyrsta, hann bjóðar á pall, er Theresa, sum greiðir frá, at heiðurskonsertin fyri Teimum av Kamarinum er endabresturin á Várljóði, sum er tónleikavikan í Norðoyggjum, ið Visit Norðoy stend...