Hetta er hon, ið hugtók meg mest á StOVEtónum í Nólsoy í ár, Ronja Rasmussen, við lágmæltum sangum. Uttan partú at skulla vinna á skróvi, glinti og smápráti uttan úr køkinum og úr innaru stovuni, gjørdi hon í øllum stillføri just tað, nú sangirnir vóru har, og stillført kravdu sítt rúm, so tað gekk ein løta, sum í twilight zone, áðrunn tú varnast at konsertin er byrjað. Uttan at leggja seg út við rúmið í rødd ella ljóði. Bara við telefonini sum lummabók á knænum, syngur hon beint út í stovuna, bygdina og verðina, ja heilt til Pluto, nú rúmdin og mánaferðir aftur eru settar á skrá millum prestar í miðlunum, og fær løtuna at standa stilla, so nógv hevur hon at syngja. Teir verða betri og betri, sangirnir, so tá eingin dettur niður í millum í hesi sjáldsama reinu og skæru stovukensert, er hin seinasti, Sært tú meg, ovastur. Hon hevur nógv at syngja um. Minnir ikki sørt um eina sangspíran í sjónvarpsrøðini Hoydalar. Kanska hava tær havt sama sanglærara. Frá klokkan fýra til átta var eg á fimm stovukonsertunum í Nólsoy. Henda var hin fimta og hóskiliga seinasta, tí eg varð so paff um talentið. Í løtuni kundi eingin toppa hesa. Eingin. Tað óvæntaða góða stendur oftast sterkast. Soleiðis eisini í hesum føri í Válagøtu 28. Uttanduraður sært tú at Maggie's er lukkað. Nú smíðar íverksetarafelagið Snittar, Nicolaj Falk og Óli Svein Lutherusson, eitt nýtt spennandi stað við Malarendaveg níggju.
Í klaverstovuni hjá Vígdis og Ívar á Ryggi 43, er Tina Mellem, sum vit kenna frá donsku sjónvarpskappingini X Factor. Stílsikkur, við góðari rødd og góðum sangum, sum nú eisini eru føroyskir, skiftir hon natúrliga millum sekststreingjaðan og fýrsstreingjaðan gittar, klaverið. Hon hevur stórt registar, so skiftið, kanska við denti á klaverið, klæðir henni. Hon definerar poppkonseptið, sum plátuskaldskapur byggir á. Og so fær hon okkum at syngja barnaskúlasangin Vinstra høgra, tí sjálv hevur hon skrivað ein sang út frá hesum einkla grundstøði, øll kenna úr barndóminum og fyrstu skúlaárunum. Góður sangur. Hetta vóru tær báðar, sum hugtóku meg mest, tí eg ikki hevði hoyrt tær áður og tí ikki visti, hvat eg skuldi vænta mær í eini stovukonsert, sum er ikki bara eitt framúr, men besta og kanska einasta høvi at royna seg og vita, hvussu áhoyrarin tekur í móti, skilir og livir við í tínum egna intima sangi. Tvífalt framúr hjá báðum, og ikki á nakran hátt verri hjá hinum trimum, eg eisini náddi at hoyra, og longu frammanundan havi kunnleika og alsk til, so leingi klokkan røkkur, tí stovutónar eru ein kapprenning við klokkuna og støðini, og ikki minst tá tú møtir fólki og okkurt óvæntað hendir, sum ikki varð sett inn í skránna. Tað er líksum kjarnin í stovukonsertshugtakinum, sum eg vóni at nólsoyingar halda fast við. Hjá havnarfólki, sum eftir ongari tíð kann flyta seg um fjørðin, er Nólsoyggin eitt listarligt uppland hjá áhoyrarum, og hjá sangspírum ein inkuberandi royndarstøð, so leingi húsini standa opin. Tað er vert at halda fast um, ynskja vit støðuga kleking í ríka føroyska tónleikalívinum.
Guðrið Hansdóttir, sum fyrr hevur verið í Nólsoy og spælt inn Beyond the Grey (2011) við tekstum hjá Randy Ward, hugtók alla stovuna við A Faroese Fisherman Speaks of Drowning. Men nú er hon aktuell við sjeyndu heildarútgávuni, Sýrublað, sum er eitt tað mest spennandi eg lurti eftir fyri tíðina. Einsamøll spælir og syngur hon Oyralippan og leggur seg afturá við gittarriffum á akustiska Gibson gittarinum, so eg billi mær inn at hoyra ein av hondføstu fyrimyndunum hjá pápanum, írska Rory Gallagher, beint út í stovuna. Saman við framúr tekstunum hjá Beini Bergsyni er tað henda útgávan, eg gleði meg mest til, tí nýggja samanrenningin er so spennandi.
Lyon Hansen, sum eins og eg sjálvur, er slektaður úr Gøtugjógv, Lyon hjá Jóannes hjá Jakku hjá Marsannu, er í stovuni á Ryggi átta meðan sólin skínir klárt gjøgnum gloppaðu dyrnar. Framúr sangir hjá Lyon, sum hevur lisið í Onglandi, og hevur listarligt ræði á eini væl uppbygdari tónleikatraditión frá ráum djúpsvørt compassion blues í suðurstatunum um at selja sálina til hin djevulska til tað øvuta at lovprísa skapanarverkinum og finna vegin heim til faðirin, sum eini sangurin sigur í einum lítlum subtilum orði. Í meðan leggi eg til merkis sangsmíðingina, skapanarstruktururin í plátuskaldskapinum, sum í løtum er beint í kjalarvørrinum á Sámali Ravnsfjall og teimum. Hugtakandi og nýskapandi egið. Og so er eitt break burturfrá, sum er ein tulking av The House of the Rising Sun, sum eg í ektaðum inniligleika ikki havi hoyrt áður. Sterk løta. Vit mugu tosa um gamla Filadelfia í Syðrugøtu, har bara gras er í dag, og fyri at taka Neil Diamond enn einaferð inn í tekstin, sjálvt grasið leggur líka í. The Grass Won't Pay No Mind. Tá stendur løtan still.
Hin gøtumaðurin, Benjamin Petersen, er í stovuni hjá Óla Svenn og Anju í Túni trý
niðri við kajuna. Benjamin hevur fleiri sangir úr bakkataloginum, sterkastir úr
samstarvinum við Petur Pólson, men ikki minst sum ein egin outlaw av markamótinum
millum Neil Young rokk tá hann larmar mest og so Waylon Jennings og Hank
Williams, tá teir eru mest sentimentalir. Ein stuttliga hugfarsligin, men tó
rough around the edges, smakkbiti er úr tilstundandi heiðurskonsertini í Varpinum
Teimum av Kamarinum til heiðurs. Fari sjálvur at lurta og gleði meg serliga nú, eg úti í Nólsoy hoyrdi Benjamin framføra Sigarettir, Whisky Og Villar Gentur. Framúr!
Comments