Beatlesbókin verður enn betri

Paul McCartney er á Saturday Night Live og spælir The Days We Left Behind

Ørminnist, at Sigrún, sum vertur í Degi og Viku, spurdi Katrina Dahl, hvussu tað var at blíva eldri, nú hon var fyrstvald í nýggja eldraráðið í høvuðsstaðnum. 

- Ja, hvat er alternativið, svaraði hon og leveraði besta laiv-svar eg minnist. Og nú ert tú har sjálvur. Næstan.

Í barnaskúlanum kundi henda, at vit máldu okkum eftir føðingardøgum hjá stjørnunum, tí tað stóð í lummabókunum, vit tá høvdu. Brian Wilson og Chet Atkins raktu mín dag. Tað dámdi mær einki. Men Paul McCartney var bara tveir dagar frá mínum føðingardegi. Tað hevði nógv at siga. Tá.

Milson plagdi at siga, at fyri at finna inn til strukturin, grundsubstansin, í upptøkum, brúkti hann minstu monitorhátalarar, Tannoy, og skrúvaði hart frá. Tá arbeiddi hann við gittaranum hjá Petur Hans Poulsen í Opus í sanginum "Dýrdarkvendi", ikki ólíkur Dave Edmunds.

Í morgun standi eg og busti tenn og barberi mær á vesinum við nýggju plátuni hjá skjótt 84 ára gamla Paul McCartney, hin tjúgunda í egnum navni, "The Boys of Dungeon Lane", komin í dag og tøk á Spotify.

Taki lítla BeoPlay A1 hátalaran, leggi hann á resonerandi borðplátuna, og skrúvi hart frá.

Feiti groovy, bassurin í "As you lie there", leggur botnin í ljóðmyndini, sum í afturljóði peikar til The Beatles, serliga Wings, fyri ikki at siga tað besta hjá McCartney einsamøllum - sum eisini hoyrist aftur í nýggjunda sangi, "Never Know" - opnar plátuna við gittarriffum frá "I want you, She's so heavy".

Og Spotify swingar eftir lidnan sang til "Maybe I'm Amazed", helst hin allarbesta sangin frá McCartney, tí eg einaferð havi valt recommended based on this song. Algoritmurnar taka yvir, tá vit sleppa.

Aldurin fer við øllum, men ert tú saman við teim í løtuni røttu, sum í hesum føri Andrew Watt, 35, so kann úrslitið skilliga røkka høgum hæddum. Sum í hesum fyrsta sangi, ið er væl valdur at byrja nýggju plátuna hjá mesta týðandi komponisti í poppsøguni.

Og so fara vit biltúr suðureftir, "Down South", tumla og sleppa uppí ein lastbil, so langt hann koyrir. Gista, tosa gittar og rock and roll, so eg giti hetta er eitt minni um George Harrison, hóast vitlíki vil hava hetta at vera eina kvinnu, og vit hava eina diskussión um tað. Men eg gevi meg ikki. Hetta er George.

- Nothing can erase the days we left behind, sum strofan í leiðandi singleplátuni sigur.

Við eitt klaver og eitt radio brettir Paul McCartney í "Salesman Saint" egnu miðla- og musichallsøguna út. Kanska eru tað útsetingarnar og instrumentini, serliga trompetin og klarinettin, ið við bravour endar hesa frágerða plátu, ið ger hana so fleirmettaða hjá einum Beatleselskara.

Fýra góðir í fyrstu atløgu. Og so "Momma gets by" sum ein referansa til Once there was a way í "Carry that weight". Markleys brettist nú Beatlesbókin fyri tær á foldum.

That's about it.

Burtusæð frá, at Liverpooltúrurin eigur at verða uppafturtikin. Anyone?