Birk

Copilot teknaði Martinu McBride, sum syngur tvítýðuga Independence Day hjá Gretchen Peters Countrytónleikur er tað mest tjóðarbyggjandi og útbreidda fyribrigdið at samansjóða fólkið í USA, ikki bara arbeiðaran, men fólkið í síni heild. Tí pínur tað forsetan Donald Trump, at Martina McBride, sum er kend við "Independence Day", ikki vil vera við í konsertrøðunum, sum byrja 25. juni og halda fram til 10. juli. Endamálið við konsertunum er at hátíðarhalda amerikansku tjóðarsøguna í 250 ár kring amerikanska frælsisdagin, Independence Day, sum er 4. juli. Umframt countrystjørnuna McBride, og sterka og tvítýðuga sangin hjá Gretchen Peters, "Independence Day", eru fleiri aðrar sangstjørnur, sum ikki vilja vera við í konsertætlanunum hjá Trump, tí tær kenna seg lumpaðar. - In my mind I thought this was a great way to celebrate the states and also bring people together in the way that only music can, sigur Martina McBride á X. Miðlavanur, sum forsetin er, avlýsir hann a...

Jú fleiri vit fáa at ferðast henda vegin, jú dýrari verður hjá okkum fastbúgvandi at sleppa uppí part. Tað verður dýrari at gista, eta og helst eisini alt hitt, sum heldur ferðavinnuni uppi, so sum at leiga bil. Og tá tosa vit ikki um fólk, sum løgreglan sigur eru ólógligir ferðaleiðarar við egnum ferðandi, ella ferðafólk sum tyrpast í leigubilum á vegum og við fossar at taka myndir, sum øll hava tikið frammanundan. Tá hetta hendir, samstundis sum altjóða kanningar vilja vera við, at miðstættin víkir, so vit í størri mun hava undirstætt og yvirstætt, mugu vit spyrja fyri hvønn ferðavinnan, okkara triðja vinnuliga inntøkubein, ætlast at virka. Og hvussu hon virkar í øðrum londum, har vit elska at vitja. Hyggja vit í yvirskipaða samgonguskjalið, sum skal stýra okkum komandi fýra árini, so verður sagt, at "ferðavinnan hevur stórar vakstrarmøguleikar, men krevur javnvág. Vøkstur skal fara fram á ein burðardyggan hátt, sum leggur upp fyri náttúru, lokalsamfeløgum og infrakervi...

Fáir dagar eru síðan kavi lá. Nú er ferða- og summarmánaðurin av øllum byrjaður. Burt er kavi og brúnkargi liturin á bønum. Hiti er komin í slavnu luftina og nú spríkir alt upp í berari grønsku. Mettað gras, ið stendur við, til sligið verður um ólavsøkuleitið, tá sevjugrønskan kann fara úti í tað bláa og skapa blágrønsku. Litirnir í lendinum eru vaknaðir, til teir aftur sovna, og tað gongur hin vegin. Á tí meira ítøkiliga pláninum ganga vit undan í eini heiðurligari roynd at prýða veggir í býnum, meðan mandiga mannskapið við arbeiðstakarum bæði innanfyri og uttanfyri fólkaræðisliga valdu borðini, laga og avlaga veggir, prýða og misprýða miðbýin, so eg fái ilt í estetisku sálina. Størsti bati, eg hómi í leysgivna summarhitanum, nú mjørkin hvarv, og tað sæst at binda lissurnar, sum ein tingmaður segði, er nettupp niðari endin á Tinghúsvegnum. Har er tann størsta verkætlanin at prýða um plágaða miðbýin. Í øðrum borðinum er tað sjálvt parlamentið, ið langt síðan hevur mist skelina og v...

Størsta norska bókaforlagið, Cappelen Damm, boðar nú frá, at tey taka eina fótbóltsbók aftur, eftir at norska ríkisútvarpið, NRK, hevur avdúkað, at vitlíki hevur skrivað, hóast ein høvundur stendur á permuni. Bókin "Lise vs. Gianni" er um dystin millum forsetan í norska fótbóltssambandinum, Lise Klaveness, 45, ið umframt drúgva fortíð sum fótbóltsspælari, er løgfrøðingur, og FIFA-forsetan Gianni Infantino, 56, sum eisini er løgfrøðingur.  Kvinnuliga fótbóltsstjørnan, Lise Klaveness, hevur vitjað í Føroyum. Høvundurin at bókini er journalisturin Niels Røine, sum eisini er kendur úr norskum fótbóltshøpi. Av átta bókum fær henda ringasta støðumet og verður kallað "sjálvmál". Norska forlagið, Cappelen Damm, undirstrikar kortini, at ikki bara henda, men hvør einasta útgáva hjá forlagnum verður nágreiniliga viðgjørd av fleiri kønum og vitugum fólkum og í fleiri liðum og stigum, bæði í máli, innihaldi og útsjónd. Kortini er tað ikki tikið burtur, men stendur eftir sum hj...

Havnin hevur tikið seg nógv fram við fleiri tónleikaútgávum hetta vikuskiftið. Marianna Winter í Norðurlandahúsinum og Poulsen Brothers í Reinsarínum. Og enn er Mentanarnáttin ikki byrja. Hon verður næsta vikuskifti. Fríggjakvøldið var konsertin hjá Marionnu "The More You Know" í Norðurlandahúsinum. Eitt inniliga intimt, og tó komplekst og ikki minst visuelt sannførandi senusjov við nógvum úttrykkum frá happy-pop til fløktar familjurelatiónir í titulsanginum, har nakað persónligt er uppá spæl. Fleiri luttakandi, bæði tekniskt í salinum og berføtt á grøna pallinum hjá Jenný Kragesteen, har Ragnar Finsson er ein av týðuligu styrkjunum afturat Marionnu, bæði instrumentalt og vokalt. Í byrjanini er eitt gjøgnumskygt net hongt upp sum ein eksotisk náttklubba drapering, so heitið á áktuellu LP plátuni kann lýsa upp og standa á netinum mitt í rúminum, sum verður eitt interaktivt multimedia videosjov millum okkum møttu beint nú. Ein frálíkur gimmick, modernaður og retro, tá Marianna ...

Paul McCartney er á Saturday Night Live og spælir The Days We Left Behind Ørminnist, at Sigrún, sum vertur í Degi og Viku, spurdi Katrina Dahl, hvussu tað var at blíva eldri, nú hon var fyrstvald í nýggja eldraráðið í høvuðsstaðnum.  - Ja, hvat er alternativið, svaraði hon og leveraði besta laiv-svar eg minnist. Og nú ert tú har sjálvur. Næstan. Í barnaskúlanum kundi henda, at vit máldu okkum eftir føðingardøgum hjá stjørnunum, tí tað stóð í lummabókunum, vit tá høvdu. Brian Wilson og Chet Atkins raktu mín dag. Tað dámdi mær einki. Men Paul McCartney var bara tveir dagar frá mínum føðingardegi. Tað hevði nógv at siga. Tá. Milson plagdi at siga, at fyri at finna inn til strukturin, grundsubstansin, í upptøkum, brúkti hann minstu monitorhátalarar, Tannoy, og skrúvaði hart frá. Tá arbeiddi hann við gittaranum hjá Petur Hans Poulsen í Opus í sanginum "Dýrdarkvendi", ikki ólíkur Dave Edmunds. Í morgun standi eg og busti tenn og barberi mær á vesinum við nýggju plátuni hjá sk...

  Næstsíðsti filmur í Filmsfelagnum fyri summarsteðgin er nýggi svenski svarthvíti filmurin um ræðslu fyri kríggi, "Värn". Ummælarin hjá Sveriges Radio, Sofia Olsson, greiðir frá einum veruligum bygningsverki, sum filmurin, ið fer fram undir kalda krígnum fyrst í sjeytiárunum, byggir á, og ikki er ólíkur okkara egnu Lykkenborg, sum var í Miðvági. Ummælarin skrivar: - På den skånska slätten började daglönaren Karl-Göran Persson långsamt förvandla sitt hem till en fästning. I dag finns bara ruinerna kvar. Filmaren och konstnären John Skoog har byggt upp en kopia av Karls hus. En ganska anskrämlig byggnad (som just nu visas på Moderna Museet i Malmö) och den centrala spelplatsen i Värn. Ett alltmer slutet hus där Karl, sammanbitet gestaltad av franske ikonen Denis Lavant, gjuter in all sin rädsla och oro...Och som del i ett mäktigt konstverk om rädsla och omtanke är ”Värn” sympatisk, originell och smärtsamt vacker. Filmurin verður sýndur í Filmsfelagnum 3. juni.

Tá eg hoyrdi henda nýggja sangin, ið er stevfast reglubundin, og tó lættur sum ein fjøður, mátti eg á netið at leita eftir NordVisa og Visans Vänner, so norðurlendskur er sangurin hjá Steintóri og Eyðuni. Norðurlendskur í botn og grund. Ikki sum nakað avmarkandi, men bekennandi seg til eina siðvenju, ið alt ov leingi hevur ligið í dvala, og kanska hildið seg frá at bjóða nakað nýtt, tí norðurlendski samhugin og samleikin er uppifjaraður, nú vit hava havt enskt upp í saman í evropeiskum sangkappingum. Í hesi hevd vil eg aftur til upprunan, tann føroyska í tí norðurlendska. Har rakar hesin sangur í blett, er eitt beinrakið plettskot. Undir heitinum, "Av øllum verður lovað" , sum gevur ein farra av tíðarleysum sálmi, eru orðini um ein friðleysan elskara, mannin, sangurin er ognaður, sum eftir reikan, hevur funnið frið. Eyðun sigur, at ellinta oktobur í fjør mistu vit okkara góða vin, Hanus G. Johansen. - Steintór og eg hava gjørt ein sang í andanum hjá Hanusi og Poul F. um...